Het allerlaatste verhaaltje.....

En toen kwam toch echt het allerlaatste verhaaltje vanuit het buitenland online. Op het moment zitten we in de bus terug naar Bangkok, waar we overmorgen vroeg vanuit naar huis vliegen. De afgelopen 3,5 maand zijn niks anders dan helemaal geweldig geweest, waar we met veel plezier de rest van ons leven op kunnen terug kijken. Maar om ook onze blog nog even goed af te sluiten doen we ook de laatste dagen nog even vertellen.

Vanuit Phnom Penn zijn we met de bus richting Siem Reap gegaan. Siem Reap is de grootste toeristische trekpleister van Cambodja, vanwege de Tempels van Angkor Wat. Doordat het zo goed bezoekt wordt is er uiteraard een flinke backpackers-scene ontstaan in Siem Reap waar wij erg veel gebruik van hebben gemaakt. We kwamen eind van de middag aan waarna we naar ons beoogde hostel toe zijn gelopen. Bij de vraag of er ruimte was, werd er volmondig JA gezegd, dus wij wilde wel even weten wat de mogelijkheden waren. Mogelijkheid nummer 1: een Khmer Dorm voor $1!!!. Dit wilde we wel even zien, want dit was te goedkoop om waar te zijn. Maar aangezien deze Khmer dorm niks meer inhoud dan een matras en een klamboe onder een bamboe afdakje zijn we toch maar voor mogelijkheid twee gegaan: de 3 persoonskamer (Tessa is er nog steeds bij) voor welgeteld $1,75 pppn, ook niet vervelend.

Nadat we ons hebben geïnstalleerd op de kamer zijn we Siem Reap maar eens even wat beter gaan bekijken. We hadden al gehoord dat er een erg gezellige Pub-street was, dus dat moesten we toch even met eigen ogen gaan bekijken. En ja hoor, dat zag er goed uit. Aangezien we toch wel wat tijd in Siem Reap hadden besloten we om de tempels pas een dag later te bezoeken, zodat we de eerste avond Pub-street onveilig konden maken. Het gevolg van die super gezellige avond was wel dat we de volgende dag helemaal niks konden doen van brakheid, maar dat was het waard. Die dag hadden we er ook voor ingecalculeerd, dus waarom niet. De hele dag heeft eigenlijk bestaan uit wat ontbijten (om 12 uur), beetje hangen, beetje lezen, filmpje kijken, rondje lopen, weer eten en een tuk-tuk regelen voor de volgende dag. De tempels zijn schijnbaar bij zonsondergang en zonsopgang erg mooi dus daar wilde we wel wat van meepikken. Gedurende deze tijd van het jaar sluit het park helaas voordat de zon ondergaat, dus waren we aangewezen op zonsopgang, wat dus betekende dat de wekker om 4 uur 's ochtends ging. om 4.30 kwam de tuk-tuk ons ophalen, waarna we rond 5.00 uur bij de belangrijkste tempel, Angkor Wat. Helaas voor ons was het erg bewolkt waardoor er van de zonsopgang niet te veel te zien was, maar het gaf ons wel een ander voordeel, we waren namelijk voor de grootste drukte bij de overige tempels. De route die we gedaan hebben in het park is zo'n 25 kilometer, en doordat we de standaard route achterstevoren deden hadden we de eerste tempel voor ons zelf, en de tweede tempel praktisch voor ons zelf. Die tweede tempel is door de jaren heen helemaal vergroeid in het bos, er komen enorme bomen uit te voorschijn, en sommige bomen groeien zelfs bovenop de tempel, met hun wortels die langs de muren naar de grond gaan. Bij deze tempel zijn ook een aantal scene's van de film Tomb Raider opgenomen, wel leuk om dit zelf te kunnen zien. Vanuit deze tempel zijn we, na deel 2 van het ontbijt, naar de grootste tempel van het gehele complex gegaan: Angkor Thom, de Bayon. Deze tempel is niet meer volledig intact zoals Angkor Wat, maar het was wel onze favoriet. Het is moeilijk om te verwoorden waarom, maar het was gewoon zo, haha. Na Angkor Thom zijn we terug gegaan naar Angkor Wat om deze ook van binnen te gaan bekijken, maar zoals al gezegd, onze voorkeur lag ergens anders.

Na het bezoek aan de tempels waren we rond 1 uur weer terug bij ons hostel, waar we de rest van de dag niet zo heel veel meer hebben gedaan. Wederom wat gelezen, wat gekletst en 's avonds nog geprobeerd naar pub-street te gaan, maar na 2 biertjes ging het licht toch echt uit.

De volgende dag was de laatste in Siem Reap, maar omdat het zo ongelofelijk benauwd was konden we niet veel meer doen dan bij een coffeeshop binnen in de airco te gaan zitten. Hier serveerde ze de meest lekker fruit shakes, die ook nog eens onmogelijk groot waren, helemaal niet vervelend. In plaats van makkelijk te doen met het avondeten besloten we het deze keer wat anders aan te pakken, dus zijn we een kook cursus gaan doen. Deze was vergelijkbaar met die in Chiang Mai. Eerst een bezoekje aan de markt, en vervolgens de keuken in. Onder het toeziend oog van de Cambodjaanse Chef hebben we een voorgerecht, hoofdgerecht en toetje mogen bereiden. En we moeten zeggen, ook de Cambodjaanse keuken past wel in ons staartje, eh, ik bedoel straatje. Na de kookcursus zijn we nog 1 biertje gaan drinken op pub-street voordat we de nachtbus in moesten naar Sihanoukville.

De reden om naar Sihanoukville te gaan was omdat het blijkbaar het strand paradijs van Cambodja is, nu geloofde we dat meteen…..als het weer had mee gewerkt. Maar helaas, het schijnt dat dat regenseizoen toch geen fabeltje is, dus we hebben in de drie dagen dat we daar hebben gezeten welgeteld 3 uur op het strand (in de zon) gelegen. De overige uren hebben we ons vermaakt met een boekje op relaxte stoelen op het strand (ook in de schaduw is het daar gewoon lekker), en natuurlijk met wat biertjes op het strand. Wat dat betreft leek het net alsof we in Spanje waren. 's Avonds is er op het strand genoeg te beleven, waardoor we daar wel alle avonden hebben doorgebracht. 2 van de 3 nachten hebben we zelfs nog lekker in de zee gezwommen na middernacht, wat eigenlijk wel heel gaaf was aangezien er lichtgevend plankton in de zee zat. Dat Je kunt je er eigenlijk niet veel bij voorstellen, maar het is het beste omschrijven alsof je in Avatar zit, overal waar jij je armen beweegt licht de zee helemaal op met kleine puntjes, heel erg gaaf om een keer mee te maken. Veel meer hebben we niet in Sihanoukville gedaan, dus op dag 3 zijn we naar het laatste dorp voor de grens Cambodja-Thailand gegaan: Koh Kong. Na hier een nacht door te hebben gebracht hebben we de volgende dag een tuk-tuk naar de grens met Thailand gepakt, waar we zeer efficiënt door de douane kwamen. Vervolgens nog een uurtje in een mini-bus naar Trat. Hier ontmoeten we Tik en Bas. Tik, de Thaise die we ook al in Bangkok hadden ontmoet, en haar man Bas, die we kennen uit Venray. Tik haar moeder woont in Trat, vandaar dat we daar hadden afgesproken. Twee andere vrienden van Bas en Tik waren ook op vakantie in Thailand, dus die waren ook van de partij. De twee dagen die we in Trat waren hebben we vooral doorgebracht met lekker eten, lekker kletsen, en vooruit dan, ook nog lekker wat drinken. De twee avonden hebben we bij de moeder van Tik heerlijk de BBQ aangestoken, met de verse vis van de markt waar Tik haar moeder werkt. Ik heb werkelijk waar nog nooit ZO'N grote scampi's gezien. En lekker dat ze waren! Na twee dagen van heel veel kletsen en HEEEL VEEEL eten was het gisteren toch zo ver dat we op de bus richting Bangkok moesten waar we in de avond aankwamen. Na afscheid te hebben genomen van Koh San Road zijn we lekker naar bedje gegaan om de volgende dag (de echte allerlaatste volle dag in Azië) te beginnen bij de Chatuchat Market, de allergrootste markt van Thailand, en volgens mij van Azië. En dat klopte ook wel. We dachten op een begeven moment door te hebben hoe de markt in elkaar zat, om vervolgens toch weer hopeloos te verdwalen….Na de laatste souvenirs te hebben ingeslagen zijn we onze tassen bij het hostel gaan ophalen om richting vliegveld te gaan. Aangezien we morgen vroeg erg vroeg vliegen hebben we een mooi, lekker decadent, hotelletje bij het vliegveld geboekt. Dat is toch wel even iets anders als de hostels van de afgelopen maanden. Vanuit het vliegveld (want taxi's hier kennen niks anders) werden we door iemand (in pak) opgewacht die ons naar ons privé busje bracht die ons naar het hotel bracht. Daar aangekomen wordt je bagage naar je kamer gebracht, verwelkomt iedereen je met een Thaise groet (handen tegen elkaar voor het hoofd en ligt buigen) en krijg je een kamer waar je u tegen zegt. Hier gaan we vanavond nog even heeeeeeel lekker slapen om morgen vroeg om 06.30 richting het vliegveld te gaan waar het toch echt afgelopen is. 17 uurtjes reizen en dan zijn we echt terug! We zien jullie (hopelijk) allemaal snel!!

Hele dikke knuffel en tot snel,

STAARTJE

Bye Bye Vietnam en hello Cambodja

En daar zijn we weer terug. Ik heb in de gaten dat ik weer een heel stuk moet bijschrijven, en van uitstel komt afstel, dus laten we maar weer verder gaan.

Na de Halong Bay trip hebben we de nightbus naar Hue gepakt waar we de volgende middag vroeg aan zijn gekomen. Hue is een oude vestingsstad, en dat is eigenlijk ook het enige wat er een beetje te zien valt. We hebben de eerste dag een beetje door de stad gestruind, en 's avonds in een ander hostel met een heel stel andere backpackers een avondje gezelligheid gehad. De volgende dag hebben we fietsen gehuurd om de stad wat verder te ontdekken. We zijn naar de oude citadel geweest, en naar wat pagoda's, en dat was het dan ook. Onze laatste dag daar hebben we nog een keer een fiets gehuurd en zijn we naar een aantal tombes buiten de stad gefietst. Erg mooie (oude) gebouwen. Die avond uiteraard nog wat biertjes gedronken om de volgende ochtend de bus naar Hoi An te pakken.

Daar kwamen we rond 2 uur aan, en wat is dat een leuke stad. Het was de eerste stad die echt een gezellige sfeer had. Het licht dicht aan zee, en heeft een grote rivier midden door de stad stromen. Aan die waterkant staan hele kleurrijke gebouwen, in een prachtige stijl, waar we ook iedere avond gegeten hebben. Verder staat Hoi An bekend om zijn kleermakers. Je vind er enorm veel, werkelijk waar op iedere straathoek, dus je bent bijna verplicht om wel iets te laten maken. En als het op kleren aan komt is Klaartje daar helemaal niet te flauw in, dus voordat ik het doorhad zat mevrouw al met een laptop van de zaak op haar schoot kleren uit te zoeken. Nou vooruit dan, ga ik ook ff naar binnen. Maar eerlijk is eerlijk, zo gauw ik binnen was was ik ook verkocht. 'Doe mij ook maar zo'n laptop' zei ik tegen een van die vrouwkes. En een half uurtje later had ik een pak uitgezocht. Tegelijkertijd had Klaartje een blazer en een broek gevonden die ze graag wilde laten maken. Dus dan komt het meetlint te voorschijn en wordt alles, maar dan ook echt alles, opgemeten. Dan denk je dat je er bent, maar dat valt dus vies tegen. Daarna mag je namelijk stoffen gaan uitzoeken, en dat is nog niet zo makkelijk. Na een minuutje of tien ik wel door welke stof ik wilde en dacht dus klaar te zijn. Nee hoor, je moet ook nog stof voor de binnenkant kiezen (logisch, maar daar denk ik echt niet bij na). Weer tien minuten verder was ik dan echt klaar en konden we hetzelfde ritueel voor Klaartje nog een keer doorlopen. Uiteindelijk de hele middag bij de kleermaker gezeten om onze bestelling te plaatsen. Gedurende de rest van onze dagen in Hoi An gaan we uiteindelijk nog 4 fittings hebben waar alles nog even nagemeten en aangepast waar nodig, en de finishing touch erover heen gaat.

De middag was dus al voorbij voordat we de kleermaker uit kwamen, dus zijn we maar lekker een hapje gaan eten aan het water om vervolgens een heerlijk avondje te gaan stappen. Er waren weer veel mensen die we al ergens op de reis hadden ontmoet, dus dat moest even gevierd worden met een ouderwetse kroegentocht.

De volgende dag hebben we een fietsje gehuurd en zijn we lekker de hele dag op het strand gaan liggen (eindelijk). 's avonds terug voor de eerste fitting en lekker eten aan het water. Dag 3 was misschien wel de allermooiste dag in Hoi An. We hadden samen met twee andere scooters gehuurd waar we die dag meer rond zijn gaan toeren. Door kleine straatjes, achterwijkjes, rijstvelden, en zelfs off-road over zandpaden hebben we heel Hoi An en omgeving gezien. En wat is het een mooie omgeving! Onze lunch hebben we lekker op het strand gehad, net als ons avondeten. Dat was trouwens ook een grappig gezicht. Net voordat de zon ondergaat komen er karren vol plastic stoeltjes aan, samen met wat BBQ's en er worden gewoon 5 restaurants op het strand opgebouwd. En aangezien het daar zo lekker rook hebben we maar besloten om daar lekker een hapje te eten voordat we terug reden naar Hoi An.

Onze laatste dag zijn we begonnen met een fitting, vervolgens de scooter naar het strand gepakt, paar uurtjes in de zon gelegen, terug gereden voor onze laatste fitting, en die middag nog lekker met z'n tweetjes rond gereden. Die avond stond onze volgende busrit alweer op de planning: de nachtbus naar Nha Trang, beach capital van Vietnam.

Na een best wel goede nacht in een bus (voor het eerst) komen we op tijd (ook voor het eerst) aan in Nha Trang. We hadden al een hotelletje geboekt, dus daar hoefde we niet naar op zoek te gaan. Nadat we de spullen gedropt hadden bij het hotel zijn we wat gaan rondlopen in de stad. We waren van plan om een keer te gaan duiken hier, omdat dit een van de mooiste plekken van Vietnam is, dus zijn we ook maar meteen wat duikscholen gaan bezoeken om wat prijzen op te vragen. We hadden ook een duikschool aanbevolen gekregen van iemand, en onderweg daaraantoe bedachten we ons dat we net zo goed meteen konden gaan duiken. We waren toch al wakker, en die trips beginnen altijd vroeg, dus why not? Zo gezegd zo gedaan en 15 minuten later zaten we in de bus opweeg naar de haven. Uurtje de boot op richting de duik site en huppakee, het water in. Twee schitterende duiken gehad bij een van de eilandjes rondom Nha Trang. Er was wat minder koraal en zeeleven als op Ko Tao, maar we hebben wel veel nieuwe dingen gezien, dus dat maakte de duiken weer erg gaaf. Leuk om toch nog een keer onder water te zijn. Rond een uur of twee waren we terug van het duiken en kwamen we weer wat bekende tegen waarmee we even op het strand hebben gelegen. Helaas begon het te regenen dus snel terug naar het hostel waar we nog meer bekende van eerdere trip zijn tegengekomen. Dus dat moest uiteraard weer even gevierd worden met een mooi avondje uit. Maar niet te laat, want de volgende dag hadden we met zijn allen de Booze-Cruise op de planning staan.

We zijn rond een uur of negen richting haven gegaan waar we met een man of 40 op een veel te kleine boot werden gedropt, maar dat maakte helemaal niks uit want van die 40 waren en 10 van ons. Redelijk snel kwamen de eerste biertjes op tafel waardoor we de eerste stop, een aquarium, maar hebben overgeslagen. Na het aquarium zijn we richting het eiland gegaan waar we dag daarvoor hadden gedoken, en dit keer konden we er gaan snorkelen. Redelijk wat koraal lag daar maar op 3 meter diep, dus perfect voor te snorkelen. Vanuit het eiland weer terug op de boot waar we een heerlijke lunch kregen voorgeschoteld. Na de lunch zijn we in een baai voor anker gegaan waar we een live optreden van een heuse boyband kregen. De boyband bestond uit de matrozen van de boot, ze hadden een gitaar en een drumstel (gemaakt van oude oiie tonnen). Na een aantal eigen nummers gingen ze de verschillende nationaliteiten van boot langs, en van ieder land moesten een paar mensen naar voren komen. En ze kenden ook nog nummers van ieder land! Klaartje en de meiden van groep mochten naar voren komen om samen met de band Potje met Vet te zingen, hilarisch. As we terug zijn kunnen jullie het allemaal op film terug zien…. Na het grandioze optreden van de boy band konden we van de boot afspringen, een band meenemen, en lekker rond de boot gaan dobberen. Vanaf het dak werd een floating bar het water in gegooid, waar een van de matrozen op zat om iedereen gratis drankjes te geven, helemaal niet verkeerd! Na het dobberen zijn we nog naar 1 eilandje gegaan waar we nog een uurtje op het strand hebben gelegen voordat we terug gingen naar de haven. Terug bij het hotel afscheid genomen van een aantal mensen, dit was toch echt de laatste keer waar we allemaal bij elkaar waren. Die avond zijn we samen met Tessa (leuke meid uit Utrecht die ongeveer dezelfde route reist als ons) nog gaan stappen. Rond een uur of 3, na 18 uur bier drinken toch maar eens naar bedje gegaan, lekker kunnen dromen over een prima dagje!

De volgende dag is alweer de laatste dag in Nha Trang, en we hebben nog niet genoeg zon gehad, dus daar gingen we naar op zoek. Aan het strand lag een waterpark, ofja, een plek met wat zoetwater zwembaden waar we naartoe wilde gaan. 2 Euro betaald om binnen te komen, blijkt er helemaal niemand te zijn (op 10 vietnameese kinderen na), de helft van de baden dicht, en alleen maar tegelvloer, en niks fatsoenlijks om op te liggen. Daar hadden we dus even geen zin in. Na een korte duik in een van de (open) baden snel onze spullen gepakt en de rest van de dag lekker op het strand doorgebracht, dat ligt toch een stuk lekkerder dan tegels. Na een heerlijke BBQ pork te hebben gegeten op straat voor het avondeten hebben we ook 's avonds nog lekker op strand gezeten.

De ochtend daarop stond de bus richting Dalat op de planning waar we rond de middag aan zijn gekomen. En Dalat is ook in een woord samen te vatten: KOUD. Jullie verklaren ons waarschijnlijk voor gek, maar wij liepen met 20 graden Celsius in een lange broek en een dikke trui. We zijn ook helemaal niks meer gewend. Na aankomst zijn we uiteraard eerst het stadje gaan verkennen. Er is een leuke centrale markt waar we een heerlijke noodle soep voor lunch hebben gehad, en een groot meer waar je omheen zou kunnen lopen. Na de lunch zijn wij terug gegaan naar het hotel om Tessa op te halen. Die had behoefte aan een goede nachtrust, dus die had een busje later gepakt (lui ding). Na wat te chillen op de hotelkamer, die trouwens ongelofelijk groot was, zijn we op zoek gegaan naar onze busmaatschappij waar we de bustickets naar Ho Chi Minh City (HCMC) moesten bevestigen. Wij vol goede moed aangelopen naar de juiste straat. We vonden het begin van de straat en moesten op nummer 38 zijn, dus dat zou wel mee moeten vallen. Niet dus. Na ongeveer 1 km nummer 4 te hebben gehad (4a, 4b, 4c, 4, 4g, 4a, enz, ongelofelijk veel logica hebben die Vietnamezen) waren we eindelijk bij nummer 6. Gelukkig was het maar 300 m nummer 6, en daarna ging het gewoon normaal. Nouja, normaal, 34, 36, 40, 42, 44. Geen nummer 38!!! Stukje verder gelopen en toen toch het kantoor gevonden. Maar logica, hou maar op. Vanaf het kantoor terug naar het hotel gelopen waar we een filmpje hebben gekeken en daarna terug naar de central market. En die is 's avonds GAAF!! Het was zondag avond, daardoor was het ongelofelijk druk op straat, en er was ongelofelijk veel lekker eten te krijgen op straat. Zoiets hadden we nog niet gezien! En ondanks dat Dalat hoog in de bergen ligt is er ook heel veel vis en schaaldieren te krijgen. En dat is ook wat we die avond met zijn drieën hebben gedaan: schelpen eten. En lekker dat het was! Na 4 borden naar binnen te hebben gewerkt hebben we nog wat over de markt gelopen en wat kleine hapjes bij wat vrouwtjes gekocht om vervolgens lekker naar bedje te gaan. De tweede dag Dalat hebben we een scooter gehuurd om de omgeving te gaan verkennen. Hoewel de omgeving erg mooi is konden we er niet heel erg veel van genieten, want na een uurtje of twee begon het te regenen en is het eigenlijk niet meer opgehouden (helaas). We hebben hier en daar nog wel een half uurtje geen regen gehad, waarin we wel wat hebben gereden, maar het grootste deel van de tijd was het gewoon nat. Dus, scooters inleveren en maar weer terug naar het hostel. Beetje typen, beetje lezen, beetje relaxen en dan maar weer naar de night market voor nog een avondje uitgebreid eten. Deze avond iets anders aangepakt, het doel was om zoveel verschillende tentjes te bezoeken. Dus klein hapje hier, stokje vlees daar, schelpje hier, soepje daar, dat was in een woord genieten. Na nog een biertje om het af te sluiten zijn we voldaan op bed gaan liggen, want de volgende morgen was het weer vroeg opstaan voor de bus naar HCMC. Tessa ging nog een andere stop maken, dus daar namen we weer afscheid van voordat we de bus op stapte.

Richting het einde van de middag kwamen we aan in HCMC waar we snel naar ons hotelletje zijn gegaan want ook daar regende het. Aangekomen bij het hotel kregen we het fijne nieuws te horen dat we op de 8e!! verdieping zaten, en nee, er was geen lift. Met andere woorden, we hebben lekker wat kunnen sporten toen we in HCMC waren. Na het avondeten kwamen we weer wat bekende tegen (de wereld is erg klein aan deze kant) waar we nog even mee gekletst hebben om vervolgens lekker naar bed te gaan, want we waren kapot moe.

De tweede dag in Saigon (oude naam van HCMC) zijn we begonnen met een trip naar de Cu Chi tunnels. Dit zijn de tunnels waar de Vietcong tijdens de oorlog gebruik van maakte om te schuilen voor de bombardementen, en nachtelijke aanvallen te doen op de Amerikanen en het Vietnamese leger. Hoewel de tunnels al twee keer zo groot zijn gemaakt als ze origineel waren, was het nog moeilijk om er door te komen. Ook is het best benauwend, je zit een meter of 3-4 onder de grond. Je kan alleen maar vooruit, want voor omdraaien heb je geen ruimte, en je kan alleen gebukt lopen. Aangezien je met een hele groep door die tunnels loopt, en iedereen af en toe foto's wil maken sta je ook regelmatig stil, en dat is niet echt prettig. Uiteindelijk loop je niet zo veel onder de grond hoor, maar een metertje of 20. De rest van de tijd krijg je wat meer te weten over het leven dat ze daar aan het leiden waren, en wat voor technieken ze gebruikte om aanvallen af te slaan. Bijvoorbeeld boobytraps. En dat waren geen prettige boobytraps, sterker nog dat waren heel smerige boobytraps. Na de tunnels zijn we terug gegaan naar HCMC waar we naar het War Remnants Museum zijn geweest. Hier wordt de oorlog vanuit de Vietnamese kant beschreven. En dat was toch wel even schrikken. In het museum werden veel foto's gebruikt om te laten zien wat de Amerikanen allemaal uithaalde, en dat was niet prettig. Ik zal jullie de details besparen, maar we hebben daar bijvoorbeeld geleerd dat Amerika twee keer is veroordeeld voor Genocide door internationale rechtbanken. Iets wat je niet in de Westerse media te horen krijgt, maar wat de foto's die wij hebben gezien toch wel bevestigen. Al met al was het een dag die ons wel zal bij blijven, en we zijn blij dat we dit verhaal nu ook van deze kant hebben gezien.

's Avonds zijn we op straat gaan eten met een stel duitsers die we die dag waren tegen gekomen, en die we nog kende van andere plaatsen in Vietnam. De tweede volle dag in HCMC hebben we zelf door de stad heen gelopen. De grote bezienswaardigheden gezien, hoewel dat er niet zo veel zijn, en lekker souvenir geshopt in de centrale markt. 's Avonds weer gezellig op straat gaan eten waar Tessa ons opeens voorbij loopt, dus daar nog een hele gezellige avond mee gehad. We hebben in HCMC een toer geboekt die ons in drie dagen door de Mekong delta naar Cambodja brengt, waar we de volgende ochtend mee begonnen.

Na een bustrip van twee uur kwamen we aan bij de haven waar we de boot op zijn gegaan. We zijn langs een flaoting market gevaren, hebben een lokale cocos-snoepfabriek bezocht en een bijen-houderij. Aan het eind van de middag werden we naar ons gastgezin gebracht waar we die avond zouden doorbrengen. We werden door de bus langs de grote weg afgezet waar ons volgende transport klaar stond voor het laatste stuk: de scooter. Nu is het zitten op de scooter niet zo'n probleem, maar het wordt wel een uitdaging met een grote backpack op je rug. Helemaal als de wegen waarover je gaat niet zo heel breed zijn, ofja wegen, zeg maar gerust paadjes, en ook nog twee richtings verkeer. Maarja, ook dat hebben we overleefd en we kwamen heelhuids aan bij onze homestay. En dit was echt een geweldige ervaring. Van het hele gezin sprak 1 iemand Engels, en die was er de helft van de tijd niet, dus het was een leuke uitdaging. Ons gastgezin woonde daar met hun hele familie, dus opa, oma, ooms, tantes, neefjes en nichtjes kwamen allemaal op bezoek. Na een overheerlijke maaltijd bereid door de zus van ons gastgezin (veel te veel, en veel te lekker) zijn we buiten wat gaan drinken en twee kleine kinderen helemaal gek gaan maken. Op het begin waren ze super verlegen, en rende ze al gillend terug naar mama als we ze alleen maar aankeken. Maar aan het eind van de avond was het een en al 'high-five' en 'je-kan-me-toch-niet-pakken'. Rond een uur of 10 ging het licht uit en gingen we naar onze kamer waar ons 'super' bed stond: een stenen vloer met een dun matje erop. Na nog wat extra dekens en matjes te hebben geregeld om het iets zachter te maken zijn we lekker gaan slapen, om de volgende morgen om 6 uur !! weer op te staan. Dag twee begon vroeg, en na een lekker ontbijtje gingen we weer terug op de boot naar de grootste floating market van Vietnam. Hier hebben we een tijdje rondgevaren waarna we aan wal gingen bij een klein dorpje waar we zelf een tijdje konden rondlopen. Super leuk om te zien hoe de locals reageren op Westerlingen (trouwens, voor Vietnamezen zijn wij gewoon allemaal Amerikaan). Alle kinderen zwaaien en roepen: Hello, Hello. Sommige kennen zelfs nog wat zinnetjes als 'How are you?', maar zo gauw je ze antwoord geeft en vraagt hoe het met hun gaat rennen ze snel weg, grappig! Na het uurtje rondlopen zijn we weer terug op de boot gegaan om wat meer van de mekong en zijn omgeving te kunnen genieten. Na de lunch zijn we in een mini-bus gestapt die ons, met een tussenstop bij een tempel, naar ons hotel voor die nacht heeft gebracht. Helaas was er in dit stadje niet zo veel te beleven, zeg maar gerust niks, waardoor we ook die avond maar op tijd naar bed zijn gegaan. Dat was maar goed ook, want ook onze laatste dag begon weer erg vroeg (6.20). Na het ontbijt werden we naar de haven gebracht waar we op de boot stapte die ons richting de grens zou brengen. Maar daarvoor zijn we nog bij een lokale vis familie op bezoek geweest en bij een minority village aan wal. Vervolgens weer terug op de boot die ons in 2,5 uur naar de grens bracht waar we, inclusief wat 'bureaucratische' kosten, ons visa voor Cambodja konden regelen. Vervolgens nog twee uurtjes de bus in om in de hoofdstad van Cambodja aan te komen: Phnom Penn.

Hier kwamen we eind van de middag aan, en na een welverdiende douche zijn we wat gaan rondlopen, heb onze eerste Cambodjaanse maaltijd gehad en hebben lekker een avond op bed gelegen en een filmpje gekeken. Onze eerste volle dag in Phnom Penn zijn we, na lekker uit hebben geslapen, wat gaan sightsee-en in de stad, een aantal tempels bezocht en geëindigd bij de central market, die groter was dan de meeste die we tot nu toe hebben gezien. Vervolgens zijn we naar het Royal Palace gegaan, maar daar mochten we niet meer naar binnen. Terug bij hotel was Tessa net aangekomen (we hadden al contact gehad om nog wat daagjes samen te besteden), en hebben we gebruik gemaakt van het Happy Hour om vervolgens naar een 'ballentent' op straat te gaan. Je kon zelf je bord samenstellen van allerlei stokjes, voornamelijk vol met ballen, maar ook met vis, aardappel of iets onbekends. We hebben ons met zijn drieën helemaal rond gegeten, en dat voor wel 6 dollar. 's Avonds bij de Laughing Fatman gaan zitten (lokaal kroegje) waar we Derick hebben ontmoet. Derick is een Maleisische jongen die in Phnom Penn is gaan werken als kapper. We hebben een uurtje of 4 met hem op het terras gezeten en een erg gezellige avond gehad. Na het ontbijt van de volgende morgen (bij de Laughing Fatman) hebben we een Tuc Tuc gepakt naar het genocide museum. Ook dit dagje is er weer een die ons goed zal bij blijven. Het genocide museum is een voormalige school die tijdens het regime van Pol Pot is gebruikt om 'verraders' te ondervragen (lees martelen) om informatie te krijgen over hun daden. Een erg indrukwekkende plek, wederom met veel foto's en overblijfselen van de verschrikkelijke daden die daar zijn uitgevoerd. Om al het 'vervelende' op een dag te houden zijn we na het museum richting de killing fields gegaan. De killing fields (er zijn er meer dan 300 in Cambodja) zijn niks anders als massagraven waar het merendeel van de ruim 3 miljoen Cambodjanen liggen die tijdens het regime van Pol Pot het leven hebben gelaten. Je kreeg een audioguide mee die je wat meer vertelde over de verschillende plekken die je zag, wat het geheel nog een stuk indrukwekkender maakte. Ik zal ook hier niet veel verder op in gaan, wie wil kan die verhalen thuis wel horen. Na de killing fields zijn we terug gegaan naar de stad waar we nog een keer de central market op zijn gegaan, omdat er gewoon zoveel te zien was. In de buurt van markt lag ook nog een groot winkelcentrum, en aangezien we toch al bezig waren met shoppen konden we daar ook nog wel even naartoe. Eenmaal aangekomen in de shopping mall zien we dat er ook een bioscoop in zit, waar ze ice age 4 3D draaide in het Engels. En zeg nou zelf, wat is er nou leuker dan in Cambodja naar de bios te gaan? Dat is toch iets wat je meegemaakt moet hebben of niet? Nou, dat dachten wij dus ook, en zo gezegd zo gedaan. 2 Uur later kwamen we volledig voldaan uit de zaal, wat een geweldige film een aanrader!. Inmiddels hadden we toch wel erg honger gekregen dus weer snel een mooi street food tentje opgezocht. Na een overheerlijke en lekker goedkope maaltijd (1,5 dollar pp) zijn we weer naar de Laughing Fatman gegaan waar we inmiddels stamgasten beginnen te worden. Deze avond ontmoeten we ook de echte laughing fatman, want een van de obers had haar zoontje bij. En wat was dat een heerlijk klein dik ventje. We zullen er eens een foto van online zetten. Na weer een gezellige avond terug naar het hotel gegaan om de volgende ochtend (na het ontbijt bij de laughing fatman) op de bus te stappen richting Siem Reap waar we op het moment zijn. Morgen nog even een dagje niks doen en dan: de tempels van Ankhor Wat, we hebben er zin in!!!

Maar dat lezen jullie de volgende keer, in wat waarschijnlijk ons laatste verhaaltje gaat worden. Toch wel een raar idee dat we over twee weken al weer thuis zijn. Aan de ene kant natuurlijk erg fijn om weer terug bij vrienden en familie te zijn, maar aan de andere kant balen we er ook wel een beetje van, want dat reizen is stiekem toch wel heel leuk. Maar, voordat het zover is hebben we nog wat tijd hier, en daar gaan we met volle teugen van genieten. We spreken en zien jullie snel!

Knuffel

STAARTJE

Goodmooorning Vietnam

Ja ja, hij doet het weer helemaal normaal de computer. Tijd voor weer een fatsoenlijke update.

Onze tweede dag Hanoi hebben we doorgebracht bij de tempel of Literature, waar de Chinese Conficius wordt vereerd voor al zijn kennis. Daarna zijn we naar een groot park geweest waar het mausoleum van Ho Chi Min is. Helaas was dit alleen in de ochtend open, dus we zijn niet naar binnen geweest. Maar ook de buitenkant is erg indrukwekkend. Wel was het Ho Chi Min museum nog open dus zijn we daar naar binnen gegaan. Na een uurtje of anderhalf hadden we inmiddels weer genoeg gezien, en waren we ook weer genoeg afgekoeld. Het museum had namelijk airco, en de buitenwereld niet. En het was HEET. Vervolgens moesten we terug richting het hostel voor onze sleeper bus richting Sapa. Helaas voor ons begon het net te stortregenen toen onze transfer eraan kwam. Dus we gingen goed doorregend richting te bus. Naja, niks aan te doen. De nacht redelijk door gekomen, hoewel zo'n sleeperbus toch wel een ervaring is. Die chauffeurs trekken zich echt nergens niks van aan, en gaan gewoon vol gas door alle bochten, halen op de raarste momenten in, en trekken zich niks van regels aan. Maar goed, we kwamen aan op de plek van bestemming zonder kleerscheuren dus dat was prima.

De aankomst in Sapa was erg vroeg (06.00), maar we hadden al een hotel geboekt waar we vroeg konden inchecken, dus we hebben eerst nog even onze oogjes een tijdje dicht gedaan. De rest van de dag hebben we in en rond Sapa rond gebracht. Eerst zijn we achterop een motor naar de Silver Waterfall gegaan. Een waterval die van ongeveer 100 meter naar beneden komt, erg indrukwekkend. Vervolgens met de motor weer terug richting Sapa waar we een lekker hapje hebben gegeten. Na wat plan-werk, want de reis gaat niet vanzelf, zijn we in Sapa nog een berg gaan beklimmen waarmee je een prachtig uitzicht over de stad en de vallei had. Na het avondeten hebben we wat op het centrale plein rondgelopen om mensen te kijken, iets wat daar boven in de bergen heel erg goed kan. Schitterende personen qua uitdrukking en kleren, jong en oud. Foto's genoeg kunnen maken daar! Daarna lekker richting bedje gegaan om goed uitgerust te zijn voor onze trekking van de volgende dag.
We werden rond negen uur opgehaald door onze gids Lang. Wat eigenlijk wel een grappige naam is, aangezien ze nogal klein was (ja mam, zelfs kleiner als jou). Vanuit het hostel liepen we richting de start van de trekking waar allemaal locale Black H'Mong vrouwtjes klaar stonden die (ongevraagd) de hele trip met je mee gaan. Wij hadden onze gids gevraagd een niet-toeristische route te pakken, wat haar ook heel goed gelukt is. We liepen letterlijk door de rijstvelden heen. Voornamelijk naar beneden gelopen, maar ook redelijk wat moeten klimmen. En dat was niet zo'n feest, aangezien het een graadje of 35 was met geen wolkje aan de lucht. Moet je nagaan dat Sapa wordt beschouwd als de koudste plek van Vietnam. Maar goed, we hebben een uurtje of vier door vallei naar beneden gelopen. En aangezien het op sommige plekken nogal wat glibberig was, zijn de broeken niet helemaal schoon gebleven. Maar het meeste van dat leed werd voorkomen door de Black H'Mong vrouwtjes die ‘voor niks' meelopen, en je overal bij helpen. En als het even rustig is gaan ze paardjes van bamboe blaadjes voor je maken. Op het einde van de rit kwamen we bij een rivier uit die we moesten oversteken. Alleen was het water zo hoog, dat het op die plek eigenlijk niet mogelijk was. Maar, waar geen weg is, is een Black H'Mong. De vrouwtjes sprongen het water in, begonnen wat stenen te verplaatsen (grote stenen voor zo'n klein volk) en tadaaa, daar was een brug met handreling (een Black H'Mong). Vervolgens lunch gehad waar de ware reden dat de vrouwtjes mee zijn gelopen naar boven komt: of je even bij ze wil shoppen. Naja, ze hadden ons goed geholpen, dus we kochten wel wat. Na de lunch nog een uurtje gewandeld om vervolgens met een busje weer terug te worden gebracht naar Sapa. Naar een lekkere douche (die heel hard nodig was) hebben we hapje genomen en hebben we de avond doorgebracht met lekker schuupen door Sapa. Net voordat we in bed gingen liggen was er nog een korte stroomstoring waardoor we Sapa ook nog helemaal in het duister konden bekijken waarna ook wij onze oogjes dicht deden.

De volgende dag zijn we met een busje opgehaald om naar Bac Ha te gaan, waar de wekelijkse zondag ochtend markt werd gehouden. Op deze markt komen verschillende stammen uit de regio om hun zelfgemaakte producten te verkopen. Je kijkt hier redelijk je ogen uit. Alles van kleren tot koeien is hier te koop. Ik kan proberen het allemaal uit te leggen, maar de foto's zeggen veel meer, dus kijk die maar. Komisch is nog wel hoe ze vervolgens alles wegen en vervoeren, maar ook daarvan staan de foto's online. Na de Bac Ha markt zijn we naar Lao Cai gebracht waar we de nachtbus terug naar Hanoi op zijn gegaan.

De volgende ochtend zijn we rond 7 uur in Hanoi, om vervolgens om 8 uur weer meteen door te gaan met onze volgende tour: de 3 daagse Halong Bay trip. Halong Bay ligt aan de kust op dezelfde hoogte als Hanoi (uurtje of 4 rijden) en bestaat uit 1969 kalkstenen eilanden (van heel klein tot heel groot). Dit levert spectaculaire uitzichten op die we dus ook zo veel mogelijk hebben proberen vast te leggen. Nadat we in Halong zijn aangekomen worden we door onze gids naar een boot geleid waar we lunch op krijgen geserveerd. Een heerlijke luxe lunch met veel vis. We zitten in totaal met 16 man op de boot, allemaal uit ons hostel, dus het beloofd een redelijk groot feest te worden. Na onze lunch zijn we de Baai ingevaren richting een van de eilanden waar een enorme grot op/in ligt. Hier hebben we een half uurtje mogen rondlopen en lekker de toerist kunnen uithangen om vervolgens weer terug richting onze boot gegaan. Na een half uurtje varen komen we aan op een plek waar we een uurtje mogen gaan kayakken. Onze gids had ons een grot aangewezen waar we doorheen konden varen, om vervolgens aan de andere kant een stuk zee te vinden wat volledig omringd is door een eiland, een soort prive baai. Erg gaaf om door heen te peddelen. Na nog een half uurtje te hebben genoten van de omgeving zijn we terug naar onze boot gegaan die ons naar de rust plaats voor de avond bracht. Hier konden we lekker wat zwemmen, van de boot springen, zonnen en relaxen tot het avond eten (wederom een super luxe diner). Na het eten kwamen de biertjes te voorschijn en hebben we een erg leuke avond gehad met spellen en karaoke!

De volgende ochtend vroeg ontbijt gekregen (wederom geweldig) om vervolgens aan land te gaan op Cat Ba Island, het grootste eiland van Halong Bay. Hier zijn we naar een national park gegaan waar we naar een uitzicht post zijn geklommen boven op de berg voor een mooi uitzicht over het eiland. Alleen hebben die Vietnamezen niet zo goed nagedacht over de logistiek. Want het laatste stuk van de klim is te smal voor twee richting verkeer, en als er twee tourbussen vol toeristen tegelijk naar boven en naar beneden willen, dan lukt dat niet. Maarja, met een beetje geduld toch boven gekomen en het uizicht was het waard. Na de klim naar beneden (op blote voeten want de flip flops waren te glad) met de bus naar het andere eind van het eiland gebracht waar een volgende boot ons stond op te wachten. Deze bracht ons naar het eiland om de hoek, Monkey Island, waar we de rest van de middag en nacht zouden blijven. En dat eiland is paradijs op aarde!! Wit strand, maar een paar huisjes, beach volley, kayak, prive zee alles was beschikbaar. Er was bij de administratie van het resort iets fout gegaan waardoor Klaartje en ik ook nog eens een upgrade kregen naar een bamboe hut direct aan het strand, dus onze dag kon niet meer stuk! Dat was GEWELDIG!!! Het is moeilijk om uit te leggen, dus kijk maar gewoon naar de foto's. Na een heerlijke lunch op het eiland hebben we met onze club lekker beach volley gedaan, wat gezwommen, wat gezont, en wat zitten genieten van het geweldige eiland. De avond hebben we onze eigen full moon party gehouden op het strand (met 16 man) tot het begon te regenen, waarna we het onder het afdak van de receptie hebben doorgevierd. Een heel leuk avondje gehad, waar sommige (wij gelukkig niet) de volgende dag nog volop van mochten genieten.

Na het ontbijt van de volgende dag zijn we terug op de boot gegaan om weer richting Halong City te gaan. Onze laatste lunch op de boot gehad om vervolgens weer in de bus te stappen richting Hanoi. Terug gekomen in Hanoi hebben we half uurtje gehad om ons wat op te frissen om weer op de volgende sleeperbus te stappen richting Hue. En dat is waar ik de volgende keer weer verder ga.....

Kus en Knuffel
STAARTJE

Korte update

Dag Lieve lezertjes,

Hier zijn we dan eindelijk weer. Het was de bedoeling om de grote update te geven vanaf Koh Tao tot Hanoi (waar we nu zijn). Hier waren we ook volop mee bezig en we hadden het volledige verhaal van Thailand al af, en waren al een stuk in Laos bezig. Maar toen besloot Windows opeens zijn favoriete blauwe scherm te laten zien. En ook al sla je je verhaal om de vijf minuten op, blijkbaar mag windows alles alsnog weggooien. !*(@#$&*!#)$!@)#$%!@$)(%#$^%$%*()Q#&^%&*(#%^ Wij hebben zojuis besloten nooit meer een computer met windows te kopen.

Maar gezien er nu twee uur typwerk verloren is, en we erg weinig zin hebben dat nog een keer te doen, geven we jullie de korte samenvatting: Koh Tao - Hua Hin - Kanchanaburi - Ayutthaya - Sukothai - Chiang Mai - Kook cursus - Jungle Trek - Chiang Mai - Slow Boat - Luang Prabang - Viang Veng - Vientianne was GEWELDIG. En nu zijn we in Hanoi. Voor meer info: de foto's vertellen het grootste deel, en de papa's en mama's weten de rest van het verhaal.

We zijn gister avond aangekomen op Hanoi en meteen een transfer naar ons hostel gehad. Vandaag hebben we bedacht wat we de komende dagen gaan doen en daar al enkele dingen voor geboekt. Morgen avond vertrekken we naar Sapa, waar we vrijdag en zaterdag blijven. Zondag gaan we naar Bac Ha en zondag avond weer terug naar Hanoi. Daar komen we de volgende ochtend aan en gaan dan meteen naar Halong Bay. Maar dat lezen jullie (als het goed is) de volgende keer allemaal.

De rest van de dag hebben we door het Old Quarter van Hanoi gelopen. Schitterende kleine straatjes met allemaal hun eigen ambacht. Veel foto's gemaakt (die komen ook een keer online) en meteen een goede eerste indruk van Vietnam gekregen. Wel een groot verschil met Laos! Veel drukker, HEUL VEUL scooters. En niet zomaar HEUL VEUL scooters, maar ECHT HEUL VEUL scooters. Oversteken is zojuist een sport geworden......(komt goed mama)

Nu net twee uur in het hostel zitten typen #^$%&#%^$&^%$, en nu gaan we lekker we de hort op voor een natje en een droogje.

HEUL VEUL liefs, maar dan ook ECHT HEUL VEUL liefs vanuit Vietnam,

STAARTJE

Bangkok en Koh Tao (deel II, en laatste deel van de inhaalslag)

Hongkong (deel I van de inhaalslag)

Shanghai!!!

Jaaaaaaa, daar zijn we weer.

De vorige keer eindigde in de supersnelle bullet-train naar Shanghai, waar we die avond gelukkig nog zijn aangekomen. We kwamen aan op Shanghai Hongqiao station, een station alleen voor de supersnelle treinen met 'maar' 35 sporen. Vanuit daar konden we direct op de metro stappen en waren we een klein half uurtje later in het centrum van de stad waar ons hostel lag.
Nadat we onze spullen hadden gedropt zijn we met drie man nog even de omgeving gaan ontdekken. Het was inmiddels een uur of half elf, maar uiteraard waren er nog mensen onder ons die nog wel een hapje konden gebruiken. Snelle navraag bij de receptie gaf ons de locatie van een food-street, dat klinkt goed. Helaas klonk het beter als dat het eruit zag. Er was niet heel erg veel meer te krijgen, en ook de prijzen vielen nogal tegen (lees: veeeeeeel te hoog). Maar het kan er natuurlijk ook aan liggen dat het al wat later was. We vonden nog een leuk klein tentje waar we een snel hapje hebben genomen om vervolgens terug te gaan naar het hostel en lekker in ons bedje zijn gaan liggen.
De les die we de afgelopen keren met de trein hadden geleerd was: zorg dat je op tijd je tickets hebt. Dus het eerste wat de volgende dag op het programma stond was naar het treinstation om tickets naar Hong Kong te regelen. Eenmaal daar aangekomen was er tot onze grote verbazing een 'english speaking counter'. Is dat even makkelijk, want we hadden dit keer ook geen briefje door het hostel laten maken. Wij vol goede moed naar de counter: 'Three sleeper tickets to Hong Kong please, on the 17th of May'. Het antwoord: 'NO HONGKONG'. ??, geen hongkong? 'Waarom dan nie vrouwke? (vrij vertaald)', 'Next train Hongkong is 30 May!' Ow, slik, daar gaan we weer. Is het niet de taalbariere dan zijn de tickets wel masaal uitverkocht. Nou, dan gaan we wel wat anders bedenken en gaan we eerst van Shanghai genieten.
En wat is nou een betere plek om te beginnen in Shanghai dan op de Bund, de boulevard tegenover de welbekende skyline van Shanghai. Nou, blijkbaar was er wel een betere plek want het was MISTIG, en niet zo'n beetje. Je kan het een beetje op de foto's zien, maar de top van een aantal gebouwen was gewoon niet te zien. En een van de meest bekende gebouwen (de flessenopener) was helemaal niet te zien. We werden gewaarschuwd dat het die middag ook nog eens flink kon gaan regenen, dus we zijn snel op zoek gegaan naar een indoor programma. Die vonden we in het Shanghai Museum of Technology. Hier hebben we een paar uurtjes doorgebracht met wat grappige tentoonstellingen en interactieve speelhallen (toys for the boys). Na ons bezoek hier kwamen we terecht in (weer) een chineese markt waar weer alles te krijgen was. Doug was zoals gewoonlijk weer op zoek naar wat nieuwe shirts, en Tim en ik (stef) konden nog wel een extra paar shoenen gebruiken. Tim en ik hebben dezelfde maat, 45, en dat is nou niet bepaald een makkelijke maat in China. Bij de derde tent hadden we pas geluk en was er 1 paar in de juiste maat. Helaas voor mij was het een schoen die Tim had aangewezen, dus hij mocht ze hebben. Vooruit dan, we zoeken wel even verder, er zijn nog genoeg van dit soort tentjes. Maar na nog 5 tentjes kwamen we erachter dat er geen een kraam meer was die mijn maat had......Het is zelfs zo erg dat toen ik de laatste kraam binnen liep en vroeg naar maat 45 dat het vrouwke daar zei: ' You already ask whole market (had ik haar niet verteld, wist ze zelf), why you think I have you size'. Nou, dan maar zonder schoenen richting huis.
Het avondeten hebben we bij een foodcourt gedaan. Dit is een grote ruimte met daarin meerdere eet tentjes. Je kan bij verschillende tentjes wat te eten halen en betaald met een speciale pas. Vervolgens zijn er in het midden tafels en stoelen voor iedereen. Leuk om een keer te hebben gedaan. De eerste avond hadden we reclame bord gezien van een massage salon de wel hele goedkope massage's aanbood. Wij als zuinige Hollanders hebben hier natuurlijk wel oor naar. Met zijn vieren hebben we allemaal een uur lang een heerlijke full body massage gehad waar we weer helemaal ontspannen van thuis kwamen, en dat voor slechts 4 euro. Na de massage terug naar het hostel en lekker het bedje in.

We hadden de vorige avond van iemand in het hostel de tip gekregen om te kijken of er trein kaartjes beschikbaar waren voor shenzhen. Dit ligt net aan de grens van China en is al verbonden met het metro netwerk van hong kong. Dit bleek een heel waardevolle tip te zijn en we hadden binnen vijf minuutjes treinkaartjes (sleepers) voor de 18 uur durende rit naar Hong Kong geregeld. Vervolgens hebben we de metro richting de french concession genomen. Dit is een wijk in Shanghai met heel veel Fransen invloeden (wat je wellicht al had geraden). Dit was ook wel echt te zien. Er waren opeens geen wolkenkrabbers meer, hele nauwe gezellige straatjes met heel veel groen. Nadat we hier een tijdje hadden rondgelopen kregen we uiteraard wel weer zin in een hapje. Nou zou je misschien denken dat de keuken in deze wijk ook zo beïnvloed zou zijn, maar dat was helaas niet het geval. We moesten zelfs erg ons best doen om een geschikte eet plaats te vinden. Er was weliswaar meer dan genoeg eten op straat te krijgen, maar omdat we al een flink stuk hadden gewandeld hadden we ook wel behoefte aan een stoel. Uiteindelijk een plek gevonden die heel veel kip gerechten had, dat klinkt goed! Klaartje bestelde een kip noodle soep en Stef en Tim besloten samen een kip te bestellen, en dat was toch wel bijzonder. Het was ten eerste koude kip, en ten tweede was er niks meer mee gebeurt dan dat alles in stukjes was gehakt. Dus het was een stuk in je mond doen, kouwen tot je een ons weegde, en dan de overblijfselen weer uitspugen. Ik (stef) had hier toch redelijk snel genoeg van dus ik paste. Yes! Dacht tim, meer eten voor mij. Maar, bleek achteraf, had stef er slim aan gedaan om te passen, want tim heeft er later nog de hele nacht plezier van gehad.
Na de french concession zijn we weer richting de Bund gegaan en hoopte op wat beter weer, en warempel, we hadden het ook nog. Dus we hebben een heerlijk stuk over de boulevard gelopen en een flinke fotoshoot gehouden. Vervolgens de metro nog een halte verder genomen waardoor we opeens tussen alle wolkenkrabbers stonden. En ik kan je vertellen, ook van dichtbij zijn ze heeeeel groot. Grappig detail is wel dat er bij een aantal wolkenkrabbers op alle muren bordjes zijn bevestigd met: 'NO CLIMBING', want wat blijkt, er zijn dus al wat gekke geweest die besloten om een wolkenkrabber van buiten te beklimmen (zonder uitrusting).
Vanuit de wolkenkrabbers zijn we naar de andere kant van de stad gegaan, we hadden voor die avond namelijk kaartjes gereserveerd voor een chineese acrobatenshow. En WOW, wat was dat een geweldige show. Hier de korte hoogtepunten:
Het begon met wat 'eenvoudige' acrobatische rek en strek oefeningen. Vervolgens kwam er een club jongens die op alle mogelijke manieren door draaiende hoepels doken (sommige wel op een meter of drie hoog). De volgende eye opener was een man die porseleinen potten op zijn hoofd kon balanceren, en geen kleine potten, nee, potten van een 70 centimeter hoog. Vervolgens gooit hij de potten omhoog en vangt ze met zijn hoofd op. En dan denk je, dat is knap. En dat klopt. Maar dat is het nog niet, hij ving de potten namelijk op op de rand, dus ze stonden schuin op zijn hoofd!
Ik kan eigenlijk alle acts wel gaan benoemen, want ze waren stuk voor stuk geweldig, maar dan ben ik over drie dagen nog niet klaar met dit verhaal. Ik sluit de show of met de laatste act. Er werd een grote stalen bolvormige kooi op het podium gereden waar ze met motoren in gingen rijden. Beetje vaart maken, dan halverwege de bol rondjes gaan rijden (dus eigenlijk op hun zij) en vervolgens ook nog volledige loopings maken in die kooi. Nou klinkt dit al redelijk knap, maar natuurlijk blijft het hier niet bij. Nadat de eerste in de kooi zat kwam er een tweede motor bij, en een derde, en een vierde, en uiteindelijk zaten er acht! motoren tegelijkertijd in de kooi. Ik weet niet hoe ze het deden, maar ik weet wel dat als er een iemand ook maar een heel klein foutje zou maken, dat het wel eens heel vervelend zou kunnen aflopen voor alle bestuurders.
Na dit spectaculaire einde zijn we helemaal voldaan terug gegaan naar het hostel om daar na een drankje weer lekker ons bed in te duiken.

De volgende dag zijn we met zijn tweeën naar een een klein dorpje buiten shanghai gegaan: suzhou, volgens sommige het Venetië van China.
Na een teinritje van 25 minuten (mogen ze in Nederland ook invoeren, treinen die 350 km/h gaan) kwamen we aan in het stadje. We hebben een bus richting het centrum genomen en daar heerlijk rondgestruind. Het Venetië van China vind ik wat overdreven, maar er was inderdaad erg veel water. Die middag hebben we ook voor het eerst in een echt Chinees theehuis gezeten, iets wat we nog helemaal niet hadden gedaan. Erg lekker thee en prima dumpling gehad daar. De rest van de dag hebben we eigenlijk alleen maar rond gelopen en heerlijk genoten van het mooie weer, de schitterende straatjes, en gewoon het weer even met zijn tweeën zijn. Ons avondeten hebben we bij elkaar gescharreld van verschillende straat verkopers wat bij elkaar een heerlijke maaltijd bleek te zijn. We besloten vervolgens terug te lopen naar het station om daar vervolgens nog een trein kaartje terug naar Shangai te regelen. Dit was zo gedaan en 25 minuten later waren we weer terug in onze stad. We hadden met Tim afgesproken op de Bund om de skyline ook bij nacht te ervaren. En ook dit was erg mooi. We beginnen onze foto camera ook steeds beter te kennen, dus na flink wat geknoei met sluitertijd, diafragma groote en ISO waarden hebben we een paar hele mooie foto's opgeleverd. We hebben vervolgens nog een tijdje over de boulevard gelopen en genoten van het uitzicht voordat we terug zijn gegaan naar het hostel waar we de avond samen met tim nog hebben afgesloten met, je raad het al..... Een drankje (weest maar niet bang, we zijn nog geen alcoholisten).

De volgende dag is alweer de laatste in Shanghai. In feite was het naar een ochtend want onze trein vertrok al rond twee uur. Aangezien we dus niet te lang hadden besloten we geen sightseeing meer te doen maar de ochtend nuttig te besteden. Tim en ik moesten beide erg nodig naar de kapper, en bij het hostel zat een kapper in de straat die slecht 3,50 euro kosten. Daarvoor kreeg je dan een kap beurt, en hoofdmassage en een uitgebreide wasbeurt. Enige nadeel was dat je alleen maar een lengte aan kon geven, en het model werd door de kapper besloten. Na ruim een half uur was ik klaar en heel wat kilo's lichter. Ze had er namelijk ietsje meer afgehaald dan de bedoeling was, maar ja, in heel warm Azië is dat op zich ook niet verkeerd.
Vervolgens onze weg richting het station gevonden waar we konden inchecken voor onze langste treinreis tot nu toe: 18 uur richting hong kong!
Na nog een klein hapje op het station te hebben gehad zijn we de trein ingestapt. We hadden weer een hard sleeper, wat betekent dat je met 6 man bij elkaar ligt (2 x 3 pers stapelbed). We hadden twee onderste bedden en een middelste, wat wel lekker is want dan kun je de hele dag gewoon fatsoenlijk zitten. Klaartje heeft overdag lekker veel gelezen en muziek geluisterd en Tim en ik hebben ons heel goed vermaakt met Mastermind (dankjewel sussie) en wat filmpjes kijken. Nog een nachtje slapen en dan zijn we (bijna) on hong kong, maar dat verhaaltje bewaar ik voor de volgende keer want wij gaan nu lekker een hapje eten hier in bangkok.

Tot snel!

STAARTJE

Boottochtje op de Yangtze rivier

*foto's komen zo snel mogelijk, internet is voor de verandering weer langzaam*

De eerste dag van dit verslag speelt zich af op een geweldige dag, namelijk 6 mei, de verjaardag van Stef. Net voordat ik ging slapen werd ik door Klaartje verast met een heerlijke taart, en had ze samen met onze reisgenoten de dorm volgegooid met ballonnen. Na dit heerlijke stukje taart en de felicitaties snel gaan slapen want de volgende dag gingen we naar het Terracotta leger. Uiteraard bood ons hostel verschillende tours aan die volgens hun de goedkoopste in heel Xi'an waren, maar wij besloten toch maar om alles op eigen houtje te gaan doen. Met de lokale bus zijn we in ruim twee uur bij het terracotta leger (voor slechts 1 euro) en de entree tot het park regelen we met onze studentenkaart (slechts 9 euro ipv 18). Even een kleine achtergrond, het terracotta leger is heul heul lang geleden in opdracht van een Chinese keizer gemaakt. Deze wilde ervoor zorgen dat hij ook in het dodenrijk goed beschermd zou worden en liet dus een leger van terracotta bouwen op zo'n 1,5 km van zijn mausoleum. Dit leger werd onder de grond verborgen om ervoor te zorgen dat het leger zou blijven bestaan. Een jaartje of 30 geleden dacht boer Hannes, een lokale boer: Mien god wat is t werm, ik mot now toch snel water viende, want mien plantjes groeie niet van aeges (ongeveer). Dus besloot boer Hannes om een waterput te gaan graven. Een dag of twee is boer Hannes samen met zijn broer aan het graven wanneer ze op eens stukken steen vinden in plaats van water. Op het eerste gezicht dacht boer Hannes dat het gewoon een stuk steen was, maar toen hij goed keek zag hij dat het een bewerkt stuk steen was. Boer Hannes dacht dat dit wel eens belangrijk kon zijn, dus hij stuurde een Chinese postduif naar het gemeentehuis. Binnen no-time stonden er archeologen bij boer Hannes op zijn land en moest hij al zijn land weggeven aan de overheid. Ofja, de Chinese overheid redeneert gewoon dat boer Hannes zijn land had geleend van de overheid, en nu was het tijd om het terug te geven. Sinds dat boer Hannes zijn put wilde graven zijn de archeologen inmiddels bezig om het Terracotta leger uit te graven, iets waar ze tot op de dag van vandaag nog volop mee bezig zijn. Tot zo ver het geschiedenislesje over boer Hannes, nu weer terug naar het hier en nu.
Inmiddels zijn er drie verschillende 'pits' met terracotta beelden gevonden, welke door onze Chinezen vrienden erg gemakkelijk zijn benoemd tot Pit 1, 2 en 3. Pit 1 is als eerste gevonden, daarna 2, daarna 3. Pit 1 is ook het grootste, daarna pit 2 en dan 3 (kwam dat even goed uit voor die Chinezen). Het advies was om te beginnen in de derde pit en dan toe te werken naar de eerste, welke namelijk het meest indrukwekkende is. Wij als brave toeristen volgde uiteraard dit advies op. Gedurende de daarop volgende twee uur zijn we alle pits doorgelopen, en ze hadden gelijk. Pit 1 was zeker de meest indrukwekkende. Er wordt geschat dat hier zo'n 3000 soldaten staan, maar hiervan is pas zo'n 25% opgegraven in de laatste dertig jaar. Je moet er geduld voor hebben als archeoloog, niks voor ons. Nadat we de nodige foto's hebben gemaakt zijn we terug richting Xi'an gegaan (dit maar slechts 90 cent), waar we twee uur later weer aankomen. Totale schade pp: 11 euro aan tickets, en nog een euro of 5 aan eten en drinken. Het aller-goedkoopste arrangement van het hostel: 45 euro. Wij houden wel van dat backpacken!
Voor de rest van de middag zijn we nog een keer het moslim kwartier ingelopen en weer onze ogen uitgekeken. Wat een partij eten ligt daar op straat. Dingen die er ongelofelijk lekker uitzien, maar nergens naar smaken. Dingen die er niet uit zien, maar geweldig smaken, en dingen die er zo smerig uitzien dat je ze toch maar niet probeert. Na het moslimkwartier terug naar het hostel waar we vervolgens nog tot in de kleine uurtjes met wat Australische mijn verjaardag hebben gevierd.
De volgende dag is alweer de laatste dag in Xi'an. Xi'an is een van de weinige steden die nog een traditionele stadsmuur heeft om het echte centrum van de stad. En in het geval van Xi'an is deze muur ook volledig toegankelijk. Het eerste idee was om het volledige rondje (14 km) te gaan lopen. Maar tegen de tijd dat we bij de muur aankwamen hadden we niet meer genoeg tijd om de volledige ronde te lopen, anders zouden we onze trein gaan missen. Oke, dan maar de halve muur. Komen we daar aan, blijkt dat het ook mogelijk is om een fiets te huren waarmee je de muur kan rondfietsen. DEAL. Fietsje huren, en gaan met die banaan. Het was niet al te warm, dus we hebben een heerlijk stuk kunnen fietsen met een paar schitterende foto´s als resultaat. Het is toch best wel raar dat 12 meter boven de stad het op eens een stuk stiller is, je hoort uiteraard wel wat geluiden van de stad, maar het lijkt net alsof er helemaal niks aan de hand is onder je. Toch is het een stad met 4,5 miljoen inwoners, en heel veel toeristen. Nadat we van de muur afkomen pakken we de bus terug naar het hostel, nog even wat inkopen doen voor in de trein en dan in de taxi. Het hostel had voor ons een briefje geschreven waarop stond: Xi'an zuid treinstation, graag de meter gebruiken. Iets hierop stond de taxi chauffeurs blijkbaar niet aan, want de eerste vier taxi's die we het briefje lieten zien weigerde. Maar gelukkig, de aanhouder wint, en taxi nummer 5 wilde ons meenemen. We hadden op dat moment nog zo'n 1,5 uur en de rit zou ongeveer 45 minuten duren dus geen reden tot paniek. Maaaaaarrrrrrr.........onze taxi chauffeur begon richting het noorden te rijden, richting het hoofdstation van Xi'an. De eerste vijf minuten dachten we, misschien moet hij richting een snelweg en gaan we zo dadelijk de goede kant op. Maar hij bleef maar naar het noorden gaan. Toen toch maar eens het treinkaartje te voorschijn gehaald en dat aan de chauffeur laten zien. De chauffeur kijkt, de chauffeur kijkt goed, de chauffeur zijn ogen worden groot, de chauffeur zijn mond gaat open: Xian'nan?????? (Xian zuid??????). Ja chef, dat stond ook op het briefje. De chauffeur pakt zijn telefoon en begint druk te bellen, maar blijft ondertussen wel gewoon leuk doorrijden. Na nog eens vijf minuten zet hij de auto aan de kant en pakt hij pen en papier. Hij schrijft een prijs op, en weigert ons op de meter naar het goede station te brengen. Shit, dan maar uitstappen, want we gaan niet het dubbele betalen dan wat nodig is. De chauffeur was wel zo galant om ons geen kosten voor het gemaakte ritje te rekenen (want we anders toch niet hadden betaald). Daar stonden we dan, een kwartier verder naar het noorden, nu met nog maar 75 minuten tot het vertrek van onze trein. Nieuw plan: oversteken (zodat we op de weg richting het zuiden staan), nieuwe taxi aanhouden en maar weer opnieuw proberen. Na een minuut of 3 stopt er eindelijk een taxi (de eerste 5 stopte niet eens) en we laten hem alleen het treinkaartje zien. We wijzen naar de meter en de chauffeur knikt ja. Mooi!, wij instappen, nog een paar keer heel duidelijk naar de meter wijzen en naar het zuiden, en de chauffeur krijgt al bijna spierpijn van het ja-knikken. De chauffeur begint te rijden en wij gaan steeds verder de stad uit. Op een begeven moment zien we geen gebouwen meer, en alleen maar landbouwgrond. Gaan we nog wel goed???? We vertrouwen op de chauffeur en uiteindelijk komen we 15 minuten voor het vertrek van de trein aan op het kleinste, meest afgelegen, verlaten, smerige, onverzorgde station dat je ooit hebt gezien uit. Maar dat maakt niet uit, want we hebben het gehaald! Een paar minuten later stappen we in onze soft-sleeper cabine. We kijken met zijn vieren nog een filmpje en gaan dan lekker slapen.
De volgende dag worden we een uur voordat we op het station aankomen (volgens onze klok) gewekt door de steward. Prima, wij nog een keertje omdraaien en we staan over een half uurtje wel op. Een half uur later stopt de trein, maar wij liggen nog lekker in bed, we hebben tenslotte nog een half uur. Op een begeven moment doen we toch maar onze gordijnen open en zien we wel heel veel mensen uitstappen. Laten we het dan toch maar even navragen. Doug loopt in zijn pyjama naar de steward toe, die meteen in lachen uitbarst en met Doug mee terug rent naar onze cabine. Daar begint ze nog harder te lachen als ze Tim, Klaartje en mij nog in bed ziet liggen. Ow, we zijn dus wel al op het eindstation. Als een malle onze tassen gepakt, en nadat een steward of tien is komen toekijken verlaten we (ietsje later als de rest) toch maar de trein. Het hostel had een mail gestuurd dat een taxi naar het hostel maar een kwartiertje zou duren en slechts 2 euro. Dus wij pakken de taxi. Wat het hostel niet had verteld is dat Chongqing 's ochtends vroeg MUURvast zit. Dus, na een uur te hebben gedaan over 6 km worden we door de taxi afgezet op de plek die het hostel had gezegd. Maar, geen hostel te bekennen. Na een kort belletje naar het hostel zeggen ze dat er iemand aankomt om ons op te halen. Inmiddels zijn er een paar chinezen rondom ons heen gaan staan. De eerste durft na 2 minuten op ons af te stappen en vraagt (drie keer raden...........): Picture? Nou, vooruit dan. Hadden we dat maar nooit gezegd. De volgende vijf minuten kwamen we er achter hoe het leven is als een ster. Binnen no-time stond er een hele meute mensen om ons heen, en de camera's bleven maar flitsen. Ik denk dat er op de piek wel dertig camera's op ons gericht waren. De chinezen kwamen een voor een bij je staan en de foto werd geknipt. Keek je niet de goede kant op, werden ze ook nog bijna kwaad. Nog een belletje naar het hostel: waar blijven jullie???, Hostel: ja we komen er aan. Na een minuutje of 5 komt er iemand van het hostel bij ons staan en we kunnen eindelijk weg bij de meute. We vragen het vrouwtje van het hostel waarom het zo lang duurde en haar antwoord was: ik kwam op de plek waar jullie zouden zijn en ik kon jullie niet vinden. Ik heb er een paar minuten rondgelopen en heb tenslotte maar aan iemand op straat gevraagd of die een paar toeristen had gezien. Ja, zei de man op straat, daar in de hoek, achter al die Chinezen. Moet je nagaan, er stonden zo veel man voor ons, dat we dus niet meer zichtbaar waren.
Nadat we onze spullen in het hostel hebben gedropt vragen we wat er allemaal in de buurt te beleven is. We gaan berg op (200+ treden) om richting het centrum van Chongqing te gaan. Na wat boodschappen bij de CareFour zijn we met een kabelbaan de Yangtze rivier overgestoken. Eenmaal aan de andere kant gekomen bleek dat daar niet zo veel te beleven was, dus dan maar weer terug met de kabelbaan. Vervolgens het echte centrum in gegaan waar we een beetje rond hebben gelopen en wat hebben geshopt. Chongqing staat er om bekend dat het er ongeveer het hele jaar regent, en ook wij werden niet gespaard. Hoewel de regen wel welkom was, het was namelijk snikheet en gruwelijk benauwd, werd het op den duur toch vervelend. Dus toch maar terug naar het hostel gelopen via een mooie omweg. We kwamen uit in de achterwijken van Chongqing waar mensen ons aankeken alsof we van een andere planeet kwamen. Vooral de kleine kinderen waren heel erg verbaasd, en die haalde dus er ook meteen al hun vriendjes en vriendinnetjes bij. Ons wandelende circus duurde een minuutje of tien, en een half uurtje later waren we weer terug bij het hostel. Na hier een uurtje of twee te hebben rondgehangen zijn we met zijn vieren weer terug naar boven gelopen om een hapje te eten. We kwamen een paar hotpot restaurants tegen, en je mag China niet verlaten zonder de hotpot ervaring te hebben gehad. Hotpot is qua principe hetzelfde als gourmet. Je krijgt een tafel vol met gerechten, en je bereid het maar lekker zelf. Het grote verschil is dat je in het midden van je tafel een grote pan hebt staan met een grote brander eronder, waarin twee soorten ‘bouillons' zitten: een hele pittige, en een neutrale. Maar om die tafel vol met eten te krijgen moet je wel wat bestellen, en dat gaat nogal lastig als alles in het Chinees is geschreven. Dus wij meelopen naar de keuken, maar ook daar kwamen we er geen wijs uit. Uiteindelijk hebben we de telefoon gepakt, het hostel gebeld en hun verteld dat we met vier man waren en groente en vlees wilde hebben. Nadat het halve personeel had meegenoten met dit gesprek in de keuken werd er dan toch eten geserveerd. De ervaring was wel erg leuk, het eten was wel prima maar niet echt om naar huis te schrijven (hoewel ik dat nu in principe dus toch wel doe.....). Die avond hebben we nog een filmpje gekeken in de mini-bioscoop van het hostel en toen naar bed. De volgende dag zijn we wat boodschappen gaan doen voor op de boot (water, snacks, brood en een doos bier), trein kaartjes regelen vanaf de eindplaats van de boot naar Shanghai, en pinnen. Om twee uur stapte we op de bus richting de boot waar we rond half zeven waren. Onze boot was de lokale toeristen boot. We hadden een zespersoons hut samen met nog een Spanjaard en een Zwitserse. Wij met zijn zessen waren verder de enige niet-Chinezen op de boot, wat we ook meteen de eerste avond op het achterdek merkte: foto-tijd!!!! Het eerste stuk van de boottocht konden we niet zo heel veel zien, aangezien het redelijk snel donker was. We hebben nog lekker wat zitten kletsen op het achterdek en probeerde vervolgens in onze hut te gaan slapen. Ze adverteren heel mooi dat we een hut met airco hadden. Dit klopte tot op zeker hoogte. Er zat wel een airco in de hut, maar die moest blijkbaar gedeeld worden met een hut of 10, waardoor het niet veel meer deed als een beetje lucht verplaatsen. De nacht was dus niet heel geweldig vanwege de enorme hitte, maarja, je moet toch wat.
De volgende dag voer de boot door hetgene waarvoor we eigenlijk op de boot zaten: de drie kloven. De Yangtze rivier stroom tussen drie enorme kloven door, bergen die links en rechts honderden meters omhoog gaan. Ons werd verteld dat dit een spectaculair zicht zou zijn. In de ochtend voeren we door de eerste kloof, eentje van 8 km. Ze hadden gelijk, het was een schitterend uitzicht. We hebben hier dan ook heel wat hele mooie plaatjes kunnen schieten (kijk maar bij de foto's). vervolgens hebben we een stop gehad. Hier kon je op een kleine excursie gaan naar de 3 kleine kloven. Maar aangezien we al door de grote heen zouden gaan besloten we hier niet aan deel te nemen. We meerde om twaalf uur aan en zouden rond vijf uur weer vertrekken. Onze middag bestond nu uit lekker zonnen op het dek, boekje lezen, lekker kletsen, beetje over de kade wandelen. Ook zeker niet slecht. Het was de bedoeling dat we aan het eind van de middag/begin van de avond de tweede en derde kloof ook nog zouden zien, maar dat was wel gebaseerd op het vertrek van vijf uur. Maar vijf uur werd zes uur, en zes uur werd zeven uur. Rond half acht voeren we eindelijk weg waardoor we de eerste kilometers van de tweede kloof (40km) nog konden meemaken, de laatste kloof (80km) was dus midden in de nacht, wat wel erg jammer was. Desalniettemin een mooie trip geweest. Net als de eerste nacht was ook de tweede nacht geen denderend succes. De volgende dag meerden we rond de middag aan, en moesten we nog een uurtje in de bus zitten richting Yichang. Vanaf Yichang moesten we zelf nog een bus regelen naar Wuhan waar we die avond zouden slapen. Dit ticket was zo geregeld en we hebben nog anderhalf uur in Yichang rondgehangen. Vervolgens hebben we vijf uur in een bus gezeten met een chauffeur die er voor de verandering weer een bijzondere rijstijl op nahield. Maar we zijn heelhuids aangekomen in ons volgende hostel in Wuhan.
Aangezien we drie dagen op een boot hadden gezeten hadden we wel behoefte aan een lekkere douche. En dat was ook zeker lekker. Na de douche hebben we op straat nog een hapje gegeten. Dit kleine hapje was een goede bodem voor een nog een klein biertje waarmee we de avond in Wuhan afsloten. De volgende ochtend zijn we in Wuhan naar de Yellow Crane Tower gegaan. Een toren die 200 A.D. is gebouwd, en warempel, hij staat nog steeds! Verder was het niet zo heel bijzonder. We hebben nog een half uurtje door de stad gelopen en zijn toen richting trein station gegaan. Inmiddels zitten we al weer 4,5 uur in de trein die ons met 236 km/h naar onze volgende bestemming brengt: Shanghai!!

Kus en knuffel,

STAARTJE