*foto's komen zo snel mogelijk, internet is voor de verandering weer langzaam*

De eerste dag van dit verslag speelt zich af op een geweldige dag, namelijk 6 mei, de verjaardag van Stef. Net voordat ik ging slapen werd ik door Klaartje verast met een heerlijke taart, en had ze samen met onze reisgenoten de dorm volgegooid met ballonnen. Na dit heerlijke stukje taart en de felicitaties snel gaan slapen want de volgende dag gingen we naar het Terracotta leger. Uiteraard bood ons hostel verschillende tours aan die volgens hun de goedkoopste in heel Xi'an waren, maar wij besloten toch maar om alles op eigen houtje te gaan doen. Met de lokale bus zijn we in ruim twee uur bij het terracotta leger (voor slechts 1 euro) en de entree tot het park regelen we met onze studentenkaart (slechts 9 euro ipv 18). Even een kleine achtergrond, het terracotta leger is heul heul lang geleden in opdracht van een Chinese keizer gemaakt. Deze wilde ervoor zorgen dat hij ook in het dodenrijk goed beschermd zou worden en liet dus een leger van terracotta bouwen op zo'n 1,5 km van zijn mausoleum. Dit leger werd onder de grond verborgen om ervoor te zorgen dat het leger zou blijven bestaan. Een jaartje of 30 geleden dacht boer Hannes, een lokale boer: Mien god wat is t werm, ik mot now toch snel water viende, want mien plantjes groeie niet van aeges (ongeveer). Dus besloot boer Hannes om een waterput te gaan graven. Een dag of twee is boer Hannes samen met zijn broer aan het graven wanneer ze op eens stukken steen vinden in plaats van water. Op het eerste gezicht dacht boer Hannes dat het gewoon een stuk steen was, maar toen hij goed keek zag hij dat het een bewerkt stuk steen was. Boer Hannes dacht dat dit wel eens belangrijk kon zijn, dus hij stuurde een Chinese postduif naar het gemeentehuis. Binnen no-time stonden er archeologen bij boer Hannes op zijn land en moest hij al zijn land weggeven aan de overheid. Ofja, de Chinese overheid redeneert gewoon dat boer Hannes zijn land had geleend van de overheid, en nu was het tijd om het terug te geven. Sinds dat boer Hannes zijn put wilde graven zijn de archeologen inmiddels bezig om het Terracotta leger uit te graven, iets waar ze tot op de dag van vandaag nog volop mee bezig zijn. Tot zo ver het geschiedenislesje over boer Hannes, nu weer terug naar het hier en nu.
Inmiddels zijn er drie verschillende 'pits' met terracotta beelden gevonden, welke door onze Chinezen vrienden erg gemakkelijk zijn benoemd tot Pit 1, 2 en 3. Pit 1 is als eerste gevonden, daarna 2, daarna 3. Pit 1 is ook het grootste, daarna pit 2 en dan 3 (kwam dat even goed uit voor die Chinezen). Het advies was om te beginnen in de derde pit en dan toe te werken naar de eerste, welke namelijk het meest indrukwekkende is. Wij als brave toeristen volgde uiteraard dit advies op. Gedurende de daarop volgende twee uur zijn we alle pits doorgelopen, en ze hadden gelijk. Pit 1 was zeker de meest indrukwekkende. Er wordt geschat dat hier zo'n 3000 soldaten staan, maar hiervan is pas zo'n 25% opgegraven in de laatste dertig jaar. Je moet er geduld voor hebben als archeoloog, niks voor ons. Nadat we de nodige foto's hebben gemaakt zijn we terug richting Xi'an gegaan (dit maar slechts 90 cent), waar we twee uur later weer aankomen. Totale schade pp: 11 euro aan tickets, en nog een euro of 5 aan eten en drinken. Het aller-goedkoopste arrangement van het hostel: 45 euro. Wij houden wel van dat backpacken!
Voor de rest van de middag zijn we nog een keer het moslim kwartier ingelopen en weer onze ogen uitgekeken. Wat een partij eten ligt daar op straat. Dingen die er ongelofelijk lekker uitzien, maar nergens naar smaken. Dingen die er niet uit zien, maar geweldig smaken, en dingen die er zo smerig uitzien dat je ze toch maar niet probeert. Na het moslimkwartier terug naar het hostel waar we vervolgens nog tot in de kleine uurtjes met wat Australische mijn verjaardag hebben gevierd.
De volgende dag is alweer de laatste dag in Xi'an. Xi'an is een van de weinige steden die nog een traditionele stadsmuur heeft om het echte centrum van de stad. En in het geval van Xi'an is deze muur ook volledig toegankelijk. Het eerste idee was om het volledige rondje (14 km) te gaan lopen. Maar tegen de tijd dat we bij de muur aankwamen hadden we niet meer genoeg tijd om de volledige ronde te lopen, anders zouden we onze trein gaan missen. Oke, dan maar de halve muur. Komen we daar aan, blijkt dat het ook mogelijk is om een fiets te huren waarmee je de muur kan rondfietsen. DEAL. Fietsje huren, en gaan met die banaan. Het was niet al te warm, dus we hebben een heerlijk stuk kunnen fietsen met een paar schitterende foto´s als resultaat. Het is toch best wel raar dat 12 meter boven de stad het op eens een stuk stiller is, je hoort uiteraard wel wat geluiden van de stad, maar het lijkt net alsof er helemaal niks aan de hand is onder je. Toch is het een stad met 4,5 miljoen inwoners, en heel veel toeristen. Nadat we van de muur afkomen pakken we de bus terug naar het hostel, nog even wat inkopen doen voor in de trein en dan in de taxi. Het hostel had voor ons een briefje geschreven waarop stond: Xi'an zuid treinstation, graag de meter gebruiken. Iets hierop stond de taxi chauffeurs blijkbaar niet aan, want de eerste vier taxi's die we het briefje lieten zien weigerde. Maar gelukkig, de aanhouder wint, en taxi nummer 5 wilde ons meenemen. We hadden op dat moment nog zo'n 1,5 uur en de rit zou ongeveer 45 minuten duren dus geen reden tot paniek. Maaaaaarrrrrrr.........onze taxi chauffeur begon richting het noorden te rijden, richting het hoofdstation van Xi'an. De eerste vijf minuten dachten we, misschien moet hij richting een snelweg en gaan we zo dadelijk de goede kant op. Maar hij bleef maar naar het noorden gaan. Toen toch maar eens het treinkaartje te voorschijn gehaald en dat aan de chauffeur laten zien. De chauffeur kijkt, de chauffeur kijkt goed, de chauffeur zijn ogen worden groot, de chauffeur zijn mond gaat open: Xian'nan?????? (Xian zuid??????). Ja chef, dat stond ook op het briefje. De chauffeur pakt zijn telefoon en begint druk te bellen, maar blijft ondertussen wel gewoon leuk doorrijden. Na nog eens vijf minuten zet hij de auto aan de kant en pakt hij pen en papier. Hij schrijft een prijs op, en weigert ons op de meter naar het goede station te brengen. Shit, dan maar uitstappen, want we gaan niet het dubbele betalen dan wat nodig is. De chauffeur was wel zo galant om ons geen kosten voor het gemaakte ritje te rekenen (want we anders toch niet hadden betaald). Daar stonden we dan, een kwartier verder naar het noorden, nu met nog maar 75 minuten tot het vertrek van onze trein. Nieuw plan: oversteken (zodat we op de weg richting het zuiden staan), nieuwe taxi aanhouden en maar weer opnieuw proberen. Na een minuut of 3 stopt er eindelijk een taxi (de eerste 5 stopte niet eens) en we laten hem alleen het treinkaartje zien. We wijzen naar de meter en de chauffeur knikt ja. Mooi!, wij instappen, nog een paar keer heel duidelijk naar de meter wijzen en naar het zuiden, en de chauffeur krijgt al bijna spierpijn van het ja-knikken. De chauffeur begint te rijden en wij gaan steeds verder de stad uit. Op een begeven moment zien we geen gebouwen meer, en alleen maar landbouwgrond. Gaan we nog wel goed???? We vertrouwen op de chauffeur en uiteindelijk komen we 15 minuten voor het vertrek van de trein aan op het kleinste, meest afgelegen, verlaten, smerige, onverzorgde station dat je ooit hebt gezien uit. Maar dat maakt niet uit, want we hebben het gehaald! Een paar minuten later stappen we in onze soft-sleeper cabine. We kijken met zijn vieren nog een filmpje en gaan dan lekker slapen.
De volgende dag worden we een uur voordat we op het station aankomen (volgens onze klok) gewekt door de steward. Prima, wij nog een keertje omdraaien en we staan over een half uurtje wel op. Een half uur later stopt de trein, maar wij liggen nog lekker in bed, we hebben tenslotte nog een half uur. Op een begeven moment doen we toch maar onze gordijnen open en zien we wel heel veel mensen uitstappen. Laten we het dan toch maar even navragen. Doug loopt in zijn pyjama naar de steward toe, die meteen in lachen uitbarst en met Doug mee terug rent naar onze cabine. Daar begint ze nog harder te lachen als ze Tim, Klaartje en mij nog in bed ziet liggen. Ow, we zijn dus wel al op het eindstation. Als een malle onze tassen gepakt, en nadat een steward of tien is komen toekijken verlaten we (ietsje later als de rest) toch maar de trein. Het hostel had een mail gestuurd dat een taxi naar het hostel maar een kwartiertje zou duren en slechts 2 euro. Dus wij pakken de taxi. Wat het hostel niet had verteld is dat Chongqing 's ochtends vroeg MUURvast zit. Dus, na een uur te hebben gedaan over 6 km worden we door de taxi afgezet op de plek die het hostel had gezegd. Maar, geen hostel te bekennen. Na een kort belletje naar het hostel zeggen ze dat er iemand aankomt om ons op te halen. Inmiddels zijn er een paar chinezen rondom ons heen gaan staan. De eerste durft na 2 minuten op ons af te stappen en vraagt (drie keer raden...........): Picture? Nou, vooruit dan. Hadden we dat maar nooit gezegd. De volgende vijf minuten kwamen we er achter hoe het leven is als een ster. Binnen no-time stond er een hele meute mensen om ons heen, en de camera's bleven maar flitsen. Ik denk dat er op de piek wel dertig camera's op ons gericht waren. De chinezen kwamen een voor een bij je staan en de foto werd geknipt. Keek je niet de goede kant op, werden ze ook nog bijna kwaad. Nog een belletje naar het hostel: waar blijven jullie???, Hostel: ja we komen er aan. Na een minuutje of 5 komt er iemand van het hostel bij ons staan en we kunnen eindelijk weg bij de meute. We vragen het vrouwtje van het hostel waarom het zo lang duurde en haar antwoord was: ik kwam op de plek waar jullie zouden zijn en ik kon jullie niet vinden. Ik heb er een paar minuten rondgelopen en heb tenslotte maar aan iemand op straat gevraagd of die een paar toeristen had gezien. Ja, zei de man op straat, daar in de hoek, achter al die Chinezen. Moet je nagaan, er stonden zo veel man voor ons, dat we dus niet meer zichtbaar waren.
Nadat we onze spullen in het hostel hebben gedropt vragen we wat er allemaal in de buurt te beleven is. We gaan berg op (200+ treden) om richting het centrum van Chongqing te gaan. Na wat boodschappen bij de CareFour zijn we met een kabelbaan de Yangtze rivier overgestoken. Eenmaal aan de andere kant gekomen bleek dat daar niet zo veel te beleven was, dus dan maar weer terug met de kabelbaan. Vervolgens het echte centrum in gegaan waar we een beetje rond hebben gelopen en wat hebben geshopt. Chongqing staat er om bekend dat het er ongeveer het hele jaar regent, en ook wij werden niet gespaard. Hoewel de regen wel welkom was, het was namelijk snikheet en gruwelijk benauwd, werd het op den duur toch vervelend. Dus toch maar terug naar het hostel gelopen via een mooie omweg. We kwamen uit in de achterwijken van Chongqing waar mensen ons aankeken alsof we van een andere planeet kwamen. Vooral de kleine kinderen waren heel erg verbaasd, en die haalde dus er ook meteen al hun vriendjes en vriendinnetjes bij. Ons wandelende circus duurde een minuutje of tien, en een half uurtje later waren we weer terug bij het hostel. Na hier een uurtje of twee te hebben rondgehangen zijn we met zijn vieren weer terug naar boven gelopen om een hapje te eten. We kwamen een paar hotpot restaurants tegen, en je mag China niet verlaten zonder de hotpot ervaring te hebben gehad. Hotpot is qua principe hetzelfde als gourmet. Je krijgt een tafel vol met gerechten, en je bereid het maar lekker zelf. Het grote verschil is dat je in het midden van je tafel een grote pan hebt staan met een grote brander eronder, waarin twee soorten ‘bouillons' zitten: een hele pittige, en een neutrale. Maar om die tafel vol met eten te krijgen moet je wel wat bestellen, en dat gaat nogal lastig als alles in het Chinees is geschreven. Dus wij meelopen naar de keuken, maar ook daar kwamen we er geen wijs uit. Uiteindelijk hebben we de telefoon gepakt, het hostel gebeld en hun verteld dat we met vier man waren en groente en vlees wilde hebben. Nadat het halve personeel had meegenoten met dit gesprek in de keuken werd er dan toch eten geserveerd. De ervaring was wel erg leuk, het eten was wel prima maar niet echt om naar huis te schrijven (hoewel ik dat nu in principe dus toch wel doe.....). Die avond hebben we nog een filmpje gekeken in de mini-bioscoop van het hostel en toen naar bed. De volgende dag zijn we wat boodschappen gaan doen voor op de boot (water, snacks, brood en een doos bier), trein kaartjes regelen vanaf de eindplaats van de boot naar Shanghai, en pinnen. Om twee uur stapte we op de bus richting de boot waar we rond half zeven waren. Onze boot was de lokale toeristen boot. We hadden een zespersoons hut samen met nog een Spanjaard en een Zwitserse. Wij met zijn zessen waren verder de enige niet-Chinezen op de boot, wat we ook meteen de eerste avond op het achterdek merkte: foto-tijd!!!! Het eerste stuk van de boottocht konden we niet zo heel veel zien, aangezien het redelijk snel donker was. We hebben nog lekker wat zitten kletsen op het achterdek en probeerde vervolgens in onze hut te gaan slapen. Ze adverteren heel mooi dat we een hut met airco hadden. Dit klopte tot op zeker hoogte. Er zat wel een airco in de hut, maar die moest blijkbaar gedeeld worden met een hut of 10, waardoor het niet veel meer deed als een beetje lucht verplaatsen. De nacht was dus niet heel geweldig vanwege de enorme hitte, maarja, je moet toch wat.
De volgende dag voer de boot door hetgene waarvoor we eigenlijk op de boot zaten: de drie kloven. De Yangtze rivier stroom tussen drie enorme kloven door, bergen die links en rechts honderden meters omhoog gaan. Ons werd verteld dat dit een spectaculair zicht zou zijn. In de ochtend voeren we door de eerste kloof, eentje van 8 km. Ze hadden gelijk, het was een schitterend uitzicht. We hebben hier dan ook heel wat hele mooie plaatjes kunnen schieten (kijk maar bij de foto's). vervolgens hebben we een stop gehad. Hier kon je op een kleine excursie gaan naar de 3 kleine kloven. Maar aangezien we al door de grote heen zouden gaan besloten we hier niet aan deel te nemen. We meerde om twaalf uur aan en zouden rond vijf uur weer vertrekken. Onze middag bestond nu uit lekker zonnen op het dek, boekje lezen, lekker kletsen, beetje over de kade wandelen. Ook zeker niet slecht. Het was de bedoeling dat we aan het eind van de middag/begin van de avond de tweede en derde kloof ook nog zouden zien, maar dat was wel gebaseerd op het vertrek van vijf uur. Maar vijf uur werd zes uur, en zes uur werd zeven uur. Rond half acht voeren we eindelijk weg waardoor we de eerste kilometers van de tweede kloof (40km) nog konden meemaken, de laatste kloof (80km) was dus midden in de nacht, wat wel erg jammer was. Desalniettemin een mooie trip geweest. Net als de eerste nacht was ook de tweede nacht geen denderend succes. De volgende dag meerden we rond de middag aan, en moesten we nog een uurtje in de bus zitten richting Yichang. Vanaf Yichang moesten we zelf nog een bus regelen naar Wuhan waar we die avond zouden slapen. Dit ticket was zo geregeld en we hebben nog anderhalf uur in Yichang rondgehangen. Vervolgens hebben we vijf uur in een bus gezeten met een chauffeur die er voor de verandering weer een bijzondere rijstijl op nahield. Maar we zijn heelhuids aangekomen in ons volgende hostel in Wuhan.
Aangezien we drie dagen op een boot hadden gezeten hadden we wel behoefte aan een lekkere douche. En dat was ook zeker lekker. Na de douche hebben we op straat nog een hapje gegeten. Dit kleine hapje was een goede bodem voor een nog een klein biertje waarmee we de avond in Wuhan afsloten. De volgende ochtend zijn we in Wuhan naar de Yellow Crane Tower gegaan. Een toren die 200 A.D. is gebouwd, en warempel, hij staat nog steeds! Verder was het niet zo heel bijzonder. We hebben nog een half uurtje door de stad gelopen en zijn toen richting trein station gegaan. Inmiddels zitten we al weer 4,5 uur in de trein die ons met 236 km/h naar onze volgende bestemming brengt: Shanghai!!

Kus en knuffel,

STAARTJE